Voor de binnenblijvers

Speciaal voor de mensen die vandaag - net als ik - geen stap buiten de deur zetten om die etters met knalvuurwerk te ontlopen, twee rustieke plaatjes van Amsterdam.

Fred de Heij tekent

Daily Webhead: Fred de Heij tekent from Michael Minneboo on Vimeo.

Verloren Verhoef

Een exemplaar van Esther Verhoefs 'Tegenlicht' zomaar in het wild. Kon een lezer de spanning van deze thriller niet meer aan en gooide hij het boek uit het raam? 

Old skool decoratie

Ik zag deze vanmorgen tijdens mij wandeling door slapend Amsterdam. Dacht dat dit soort kransen meteen gejat zouden worden, maar ik kwam er aardig wat tegen.

Een gesprek met Martin Lodewijk

Magie

Ik geloof niet in onzin. Religie is dus niets voor mij. Toch hoop ik dat er meer is dan ik zie en voel. Ik hoop het van harte dat Grant Morrison gelijk heeft en dat er magie is in de wereld. Hij noemt zichzelf magiër, maar dan in de goede zin van het woord. Dus geen Hans Kazan-praktijken.

Morrison gelooft in en doet aan magie. Ik wil ook het magische in de wereld weer zien. Maar ik begin simpel – baby steps. Simpel, door uit het raam te kijken naar hoe de lucht snel verkleurt bij het ondergaan van de zon; door de kijken naar hoe sneeuwvlokjes vallen; door in de ogen van mijn geliefde te kijken en een wonderlijk gevoel van binnen te voelen dat zich niet zo maar laat omschrijven. Dat soort dingen.

Ik wil weer voelen dat het fijn is om te ademen, te lopen, te leven. Dat de wereld vol met magie zit.

Sfeervolle locatie voor een horrorfilm

Het is natuurlijk erg fijn om een Westerpark bij je om de hoek te hebben als je als freelance journalist eens de benen wil strekken. Vanmorgen was ik er nog om in het Ketelhuis een persvoorstelling bij te wonen. Terwijl ik nu hard zit na te denken over mijn favoriete tien genrefilms aller tijden en de foto's die ik eerder deze week tijdens een wandeling maakte, zit te bekijken, bedenk ik me dat het ook een perfecte locatie kan zijn voor een horrorfilm. Alleen dit beeld roept al vele mogelijke scenario's bij me op:

'Volgens mij zijn we hier'

Ondanks het druppelende dak zijn we met de kerstdagen weg van huis geweest. Het bos in bij Schoorl, samen met honderden andere families die hetzelfde idee hadden. Felgekleurde jassen, keffende kinderen en hondjes verjoegen de konijnen, kabouters en andere bosbewoners. Het waande me in een station ident van RTL-4. Toch was het lekker om een frisse neus te halen.

Schoorl is een apart dorp: de winkelstraat bestaat uit nieuwe laagbouw, boven iedere winkel is een woning. Twee meisjes op pony's rijden langs de dichte winkels. En om de hoek kijk je plotseling tegen het klimduin aan. Een tot leven gekomen vakantiedorp.

 Robothandje.

Tweede Kerstdag bezocht ik met Linda moeders in Hoorn, daarna zaten we bij Paul, om samen met Matt, Sigrid en Rob de avond door te komen. Pannenkoeken, 'Ein Kitten Für Hitler' – ga dat zien mensen – Spongebob 3D X-mas special, South Park en 'Gremlins', een film die met zijn studiodecors en gestileerde acteerwerk, heel erg in de jaren tachtig is blijven hangen. Al zijn de niet te stuiten opdondertjes nog steeds zeer overtuigende poppen.

 Studiostad met geschilderde achtergrond in 'Gremlins'.

Ho-Ho-Ho!

Een lijst met alternatieve kerstfilms.

Kale Kerst

Aangezien de gewone burger flink is uitgekleed door de crisis en de veroorzakers daarvan nog steeds dikke sigaren roken en mensen ontslaan om winstmarges nog net iets beter te maken voor de aandeelhouders, een kale kerstboom vandaag. Uit protest! Want voor veel mensen is het een koude, kale kerst dit jaar.

Lek!

Vanmorgen werden Linda en ik opgeschrikt door gekraak gevolgd door gedruppel: lekkage aan het dak. Leuk, zo vlak voor de feestdagen. Meteen gebeld met Rochdale, de woningcoörperatie waar we het huis van huren. Die zouden de reparatiedienst meteen op de hoogte stellen. Maar het is Kerst en Rochdale heeft kennelijk heel wat huizen met lekkage. Dat werd me in ieder geval verteld toen ik vanmiddag voor de vierde keer belde, want nog steeds niets gehoord van de reperateur. En doorverbinden kon absoluut niet. Geen idee of die reperateur vandaag nog langskomt. Wel heb ik zo'n beetje het idee dat we ons uitstapje met Kerst wel kunnen vergeten. Omdat het de komende dagen pijpenstelen gaat regelen lijkt het mij beter om thuis te blijven om de boel in de gaten te houden. Overmacht voor Rochdale? Ongetwijfeld, maar ik baal er wel van.

Leuk stel

De wc-deuren bij café De Walvis.

Toffe Kerstkaarten!

Genoeg te bloggen deze week, daar niet van. En reclame maken doe ik niet. Punt. Maar de kerstkaarten van mijn vriendinnetje en haar partner in crime Daphne onder de aandacht brengen, tja, dat doe ik wel. Samen hebben ze een ontwerplabel Kadolab opgericht en er zijn nog kerstkaarten te bestellen. Dus hup!hup! Kun je een keer met een aparte kaart voor de dag komen.

Joubert Pignon spreekt o.a.

Een Pontiac in het wild

Deze poster kwam ik tegen op het Westergasfabriekterrein. Een echte Peter Pontiac. Je mag me gerust een fan van zijn werk noemen - vind ik niet erg. Beroepsmatig valt mijn oog sowieso snel op getekend werk in de openbare ruimte. Een fijne bijkomstigheid.

Leeslampjes

Handig hoor, lekker veel kerstlampjes. Kun je in huis overal zitten lezen tijdens de kerstdagen.

Met Liselotte in De Balie

Ik ben deze week druk met het voorbereiden van een interview donderdag, maar voor een koffiedate met een goede vriendin maak ik graag tijd. Liselotte is net als ik zzp'er dus we hadden heel wat te klagen over de slechte tarieven, stomme overheidsplannen en verwante zaken. Gelukkig hadden we tussendoor ook een hoop lol en een paar koffie verkeerds om de misère weg te spoelen. Liselotte is overigens net als ik blogger. Ze blogt hier maar vooral ook hier. Lees haar en geniet, zou ik zeggen.

Het is nog niet afgelopen

Potverdorie! En wederom laten de makers van Dexter ons met een mega cliffhanger achter. Dat betekent minstens negen maanden wachten voordat we weten hoe het afloopt. Maar goed, dat is de vloek van televisie: je raakt betrokken bij een groep personages, je leeft met ze mee en wil bovenal dat het goed met ze gaat. Dan komt er een enorme wending die alles op zijn kop gooit. In sommige series gebeurt dat zo vaak dat je het gevoel hebt in een droogtrommel met je wasje mee te draaien. Duizelig kun je ervan worden.

Dexter was de afgelopen weken bloedstollend spannend. En nu, na het zien van de laatste aflevering van seizoen zeven, wordt alles nog eens op zijn kop gezet. Dat het hier gaat om fictiefiguren doet niets aan de spanning af. Fictie is volgens sommigen een parallelle dimensie die bestaat naast de onze. En daarbij: is er in de geest een onderscheid te maken tussen de verhalen van televisieseries en de verhalen die we elkaar vertellen via Twitter, Facebook en blogs...

Dark Shadows

Dark Shadows van Tim Burton stond nog op mijn lijstje om te gaan kijken in 2012. Ben wel teleurgesteld moet ik zeggen. De art-direction vond ik wederom fantastisch en de retro soundtrack (de film speelt in de vroege jaren zeventig) kon mij zeer bekoren. Maar voor de rest was het maar een vlakke bedoening. Vlakke personages die eigenlijk geen empathie oproepen, en dan alles in zo'n camp-stijl geacteerd waardoor het nergens spannend of opwindend wordt. 

Handig hoor, PostNL!

De afgelopen tijd hoor ik aardig wat klachten over PostNL. Zelf ben ik ook allerminst blij met de niet-bezorging in Amsterdam en omstreken. Op de site van PostNL kun je ook je lol op: een popupwindow die niet weg te halen is maar wel over belangrijke informatie staat. Handig hoor. En het is nog de servicebox ook.

Bommelstein

Door Amsterdam lopen is het fijnst op de rustige momenten van de dag. 's Ochtends vroeg bijvoorbeeld. Dan loop je het minste risico niet in de maalstroom der toeristen of taxi's terecht te komen.

Ik woon pas een paar jaar in Amsterdam, maar kom er al veel langer. Tijdens mijn studie was ik hier bijna iedere dag. In dat opzicht is de stad het decor van mijn verleden, maar ook mijn heden. En de toekomst? Ik zie mezelf uiteindelijk wel in een hutje op de hei wonen. Of Bommelstein. Dat lijkt me wel wat. Met zo'n open haard, een lekkere luie stoel en dan lekker lezen en af en toe in het vuur staren. Glaasje erbij. Gezellig, vooral als het buiten hard waait.

Coffeeshops & strips

Het valt me op hoeveel coffeeshops in Amsterdam iets met strips hebben. Vaak dragen ze de naam van een stripfiguur of stripfiguren. Zoals Coffeeshop The Spirit, Popeye, Sjors en Sjimmie. Etc. Vroeger dacht men dat strips alleen voor kinderen waren. Straks denkt iedereen dat alleen dopeheads strips lezen...

Martin Lodewijk

Als ik iets heb geleerd de afgelopen maanden, dan is het om extra alert te zijn op de kleine kadootjes die het unversum soms biedt. Zo was ik woensdagmiddag bij uitgeverij L om te lunchen met redacteur Floor en kwam ik zomaar stripmaker Martin Lodewijk en stripvormgever Rudy Vrooman tegen die daar een stapel albums aan het signeren waren. Er liggen namelijk maar liefst twee speciale uitgaven van Agent 327 in de winkel: een heruitgave van Dossier Stemkwadraat en in de reeks The Making of: De Vrouwen van Agent 327. Een mooie gelegenheid om Lodewijk enkele vragen te stellen voor een Daily Webhead Video. Binnenkort online.

Buurtoverleg

(Klik op plaatje voor grotere versie, dan kun je de duiven makkelijker tellen)

Zondagavond kwamen onze buren uit het pand op visite. We hadden ze uitgenodigd om eens kennis te maken. Weten wie er bij je in het pand wonen kan geen kwaad in een stad waarin niemand elkaar zomaar op staat aanspreekt.  

En aangezien het gebouw waarin wij huizen nogal gehorig is, is het fijn om te weten wie je buren zijn. Dat maakt alles een stuk dragelijker. 

We hebben leuke buren, vind ik. Een fijne constatering aan het einde van een gezellige avond die wat mij betreft voor herhaling vatbaar is. 

Op de tekentafel van Flo

Bloot

In de winterse dagen waarin de bomen zichzelf blootgeven, verschuilt de mens zich juist achter een masker van gespeelde gezelligheid en tijdelijke saamhorigheid.

Weer even daar en niet hier

Peters week: Afscheid

---
Deze week was Daily Webhead in handen van blogvriend Peter de Kock. Ik heb met veel plezier zijn bijdagen gevolgd. Bedankt Peter! 

Peters week: Kaaskoekjes

Ik had altijd een hekel aan boodschappen doen. Ik dacht dat ik het gewoon zonde van mijn tijd vond maar dat was het niet. Ik dacht dat ik de mensen er gewoon niet leuk vond maar dat was het ook niet. Ik dacht dat het gewoon kleinburgerlijk gedoe was maar dat was het al helemaal niet. Wat het wel was, was dat mijn vader vroeger een supermarkt had. En mijn vader? Ach ja mijn vader, wat was dat eigenlijk voor een man? Ik weet het niet en dan weet je het wel. Dus ik had een hekel aan supermarkten. Maar toen ik eenmaal ontdekte waar dat aan lag, begon ik het vanzelf weer leuk te vinden. Zo leuk zelfs dat, ook al heb ik maar drie dingen nodig, ik altijd alle gangetjes loop. Ik wil alles zien wat er is, dan voel ik me zo rijk. En zo ontdek ik af en toe een nieuw product zoals kaaskoekjes. Twee smaken: geitenkaas en Goudse kaas. De ene is belachelijk lekker en de andere ook.

---
Deze week is Daily Webhead in handen van blogvriend Peter de Kock.    

Peters week: Hardlopen

Langs het kanaal, door het bos, om het meer, weer door het bos en dan door een villawijk terug naar huis. Elke stap kan mooi zijn als ik hem zet met aandacht. Dat ik voel hoe mijn lichaam over een haast eindeloze intelligentie beschikt om al die organen, spieren en pezen zodanig te coördineren dat ik stappen kan zetten zonder er moeite voor te hoeven doen. Dat ik mijn eigen ademhaling hoor, het geknisper van herfstbladeren onder mijn voeten, dat ik dennennaalden ruik en zie hoe mooi de natuur is, dat ik tot me laat doordringen hoe bijzonder het is om te leven. Maar het allermooiste van hardlopen is het moment dat ik gedoucht en wel lekker op de bank zit met een kop koffie. Eerlijk is eerlijk.

---
Deze week is Daily Webhead in handen van blogvriend Peter de Kock.   

Peters week: Knopjes

Waar: Mezz Breda. Wanneer: maandagavond. Waarom: concert van Chameleons Vox. Waarneming: heel veel knopjes. Gedachte: Wat zijn dat veel knopjes voor een potje rockmuziek. Maar ik heb nog veel meer knopjes, zoveel dat ik ze niet eens allemaal ken. Alleen al de knopjes voor hoe ik me voel zijn een stuk of vijf van die mengpanelen bij elkaar. Eigenlijk is het maar goed dat ik al die knopjes niet ken want dat houdt het leven opwindend, zolang ik maar met mijn fikken van de aan/uit knop afblijf.

---
Deze week is Daily Webhead in handen van blogvriend Peter de Kock.   

Peters week: Beahoed

Het is weer Sinterklaastijd en dat betekent speelgoed. Lekker kleien om een lichaam te versieren dat geteisterd wordt door anorexia en talloze chirurgische ingrepen. De pret is er niet minder om, vooral als uit de klei ineens een echte Beahoed tevoorschijn komt. Volgens de vierjarige ontwerpster van de hoed zijn de flapjes aan de zijkant oorwarmers.

---
Deze week is Daily Webhead in handen van blogvriend Peter de Kock.  

Peters week: Kranten

Ik lees al jaren geen kranten. Gewoon, omdat ik me niet gek wil laten maken. Ik zie wel eens huizen waar kranten voor de ramen zijn geplakt. Best handig als je bijvoorbeeld aan het verhuizen bent en nog geen gordijnen hebt en je niet wilt dat mensen naar binnen kijken. En dat is precies wat kranten doen: voorkomen dat je naar binnen kunt kijken. Lekker elke dag lezen over hoe slecht het met de economie gaat, waar de oorlogen worden gevoerd, welke politici hebben gelogen, welke bedrijven de boel belazeren en waar mensen dood gaan van de honger. De hele wereld kennen behalve jezelf. Omdat je niet naar binnen kunt kijken.

---
Deze week is Daily Webhead in handen van blogvriend Peter de Kock. 

Peters week: Draadjes

Als kind speelde ik met batterijen, fietslampjes en schakelaars en was gefascineerd wat je daarmee kunt doen. Wat kun je daarmee doen dan? Niks, tenzij je draadjes hebt. Alles hangt met draadjes aan elkaar, zelfs draadloos Internet bestaat dankzij draadjes. Ontvangen en doorgeven, zonder hapering, zonder twijfel, zonder angst en zonder enig voorbehoud, dat is wat draadjes doen. Het is ook wat mensen doen…..in een gezonde samenleving.

---
Deze week is Daily Webhead in handen van blogvriend Peter de Kock. 

Schaapachtig

Voorbij het Westerpark, even doorlopen, waan je je al in de polder.

Een vrijdag cultuur snuiven

Zie: Salon-tentoonstelling van Gerrit van Dijk en Piet Zwaanswijk, die ik verder niet gezien heb omdat de deur kwart voor vijf reeds gesloten was.

Vrijdag was ik in Haarlem waar ik met Joubert Pignon afgesproken had op de Grote Markt. Al twee jaar heb ik drie trades van Fables van hem en ik wilde graag zijn debuutroman aanschaffen: 'Er gebeurde o.a. niets'. We hebben nog Daily Webhead video opgenomen die binnenkort online komt.

Daarna was ik met Paul naar het Teylers museum voor de tentoonstelling over Rafaël. Mooie tekenpoot had hij. De schetsen die hij maakte zijn voortreffelijk; alleen jammer dat men in die tijd alleen Bijbelse verhalen verbeeldde.

In het Teylers museum zag ik ook dit prachtige schilderij hangen van Lodewijk Franciscus Hendrik Apol dat heel toepasselijk 'Bos bij winter' heet.

Een hamburger later waren Linda en ik 's avonds in de Melkweg te Amsterdam voor weer een horrorcollege van Jan Doense. Hij had lekker veel fragmenten voor ons in petto. Dat was dus verschrikkelijk smullen.

Kerkbezoek

Een paar gelovigen waren dinsdagavond nog aanwezig in de Applekerk aan het Leidseplein.

Dreigend

Zondag hingen er dreigende wolken boven Amsterdam. Eigenlijk wel passend vond ik: die middag hebben Linda en ik een speciale vertoning van de nieuwe animatiefilm van Rosto bijgewoond. 'Lonely Bones' is een korte film met in de hoofdrol Thee Wreckers en tevens het sluitstuk van de 'Mind My Gap' reeks. Zijn nachtmerrie-achtige verhaal paste prima bij het wolkendek.

Video: Ik ben niet hier en ook niet daar 3

In het voorjaar van 2012 besloot ik aan de drukte en chaos van de stad te ontsnappen en ging op zoek naar een plek om weer op adem te komen. Tijdens deze periode heb ik het Nederlandse landschap opnieuw leren kennen en is mijn waardering hierdoor voor het Hollandse decor toegenomen.

Ik ben niet hier en ook niet daar is een trilogie. Dit is het laatste deel.

De muziek is wederom van de immermuzikale Marco Raaphorst.

Video: Ik ben niet hier en ook niet daar 2

In het voorjaar van 2012 besloot ik aan de drukte en chaos van de stad te ontsnappen en ging op zoek naar een plek om weer op adem te komen. Tijdens deze periode heb ik het Nederlandse landschap opnieuw leren kennen en is mijn waardering hierdoor voor het Hollandse decor toegenomen.

Ik ben niet hier en ook niet daar is een trilogie. Deel 3 gaat morgen online.

Video: Ik ben niet hier en ook niet daar 1

In het voorjaar van 2012 besloot ik aan de drukte en chaos van de stad te ontsnappen en ging op zoek naar een plek om weer op adem te komen. Tijdens deze periode heb ik het Nederlandse landschap opnieuw leren kennen en is mijn waardering hierdoor voor het Hollandse decor toegenomen.

Ik ben niet hier en ook niet daar is een trilogie. Deel 2 gaat morgen online. Deel 3 woensdag.

De muziek is wederom van de immermuzikale Marco Raaphorst.

Valkema tekent Bommel

Slecht nieuws

Hm, misschien wordt het weer tijd om de stad te verlaten. Het wordt niet alleen steeds drukker; er komen ook steeds meer koters bij.